W TEATRZE ŻYCIA – CZYLI JAK NIE ZGUBIĆ SIĘ W REKWIZYTORNI MASEK I ŹLE SKROJONYCH GARNITURÓW

Życie jest nieprawdopodobnie zaskakujące. Wydaje się nam, że nad nim panujemy, że wszystko jest zaplanowane i poukładane. A tu: Bach! Trach! Bum! I jak w teatrze – scena zmienia się błyskawicznie. Aktorzy pozostają Ci sami, ale z trudem ich rozpoznajesz, bo grają już zupełnie inne role.

Życie to jest teatr, mówisz ciągle, opowiadasz;

Maski coraz inne, coraz mylne się nakłada;

Wszystko to zabawa, wszystko to jest jedna gra

Przy otwartych i zamkniętych drzwiach.

To jest gra.” (Edward Stachura)

Tak, Życie to niewiarygodny spektakl. Planujemy, układamy, przemeblowujemy. Gotujemy strawę o nazwie Szczęście. I nic w tym niezwykłego. Naturalną potrzebą każdego człowieka jest dążenie do szczęścia. Każdy z nas go pragnie. Dla każdego może ono oznaczać coś zgoła innego i w inny sposób będzie się przejawiać.

Zapraszam Cie dzisiaj do przeanalizowania kilku punków scenariusza sztuki pod tytułem „Życie”. Zrób to szczerze. Bez pośpiechu. Wykaż się otwartą architekturą umysłu. (Otwarta architektura umysłu – to mój ulubiony tekst!)

Zaczynamy:

1. Sprecyzuj swoje pragnienia, potrzeby i cele.

Najważniejsze, abyśmy potrafili określić, co nas uszczęśliwia, co nas spełnia i czego pragniemy. Mamy tendencję do uogólniania. Próbując znaleźć odpowiedzi, nie uogólniajmy! Postarajmy się precyzować nasze pragnienia, potrzeby i cele. Bez wyznaczenia konkretnego kierunku niknie szansa na dotarcie do celu.

2. Zachowaj dystans.

Często posługujemy się mechanizmami i wyuczonymi odruchami, zamiast stawać się twórcami swojej rzeczywistości. Oceniamy, narzekamy, marudzimy, mamy ciągłe oczekiwania wobec innych. A może z trudem znosimy oczekiwania innych wobec nas? Wielką sztuką jest umieć zdystansować się do tego, kim byliśmy, co zrobiliśmy, nabrać dystansu do tego, co było i jest już za nami. Często towarzyszą nam oceny, porównywanie się z innymi i poczucie bycia niewystarczająco dobrym. W wyniku tych wszystkich oczekiwań, z jakimi stykamy się w ciągu naszego życia, zapominamy o prostej prawdzie — możemy przestać pasować do oczekiwań! Mamy prawo przestać pasować do oczekiwań! Dystansować się do osądów i oczekiwań to przydatna umiejętność, jednak trudno świadomie wyjść poza rutynę i automatyczne reakcje.

3. Odłóż przeszłość na półkę.

Ona jest i będzie, ale nie musisz w niej grzebać, jak w ropiejącej ranie. Częste wracanie do tego, co było kiedyś, kim się kiedyś było, co się kiedyś zrobiło, jak się postąpiło czy zachowało, lub co kiedyś zrobili nam inni i jak bardzo świat jest niesprawiedliwy — nie wnosi nic dobrego. Zatruwa nas od środka i oddala od prawdziwego kierunku życia. Przeszłości nic nie zmieni, ale możemy zmienić sposób myślenia o niej.

4. Zadbaj o spokój umysłu.

To zadziwiające jak niewiele uwagi świadomie poświęcamy temu, co powstaje w naszych umysłach. Zapracowani, zabiegani, nieobecni i niepewni własnego jutra, nie dostrzegamy lepszego rozwiązania niż narzekanie i zamartwianie się. Porządek i ład w głowie może poprawić jakość życia. Trudno zmienić cokolwiek w życiu, jeśli tkwi się w wewnętrznych konfliktach i lękach.

5. Uporządkuj myśli i emocje.

Jeśli koncentrujemy się na myślach, które wzbudzają w nas niezadowolenie, złość, a do tego są pełne narzekania, osądzania, obwiniania czy przerzucania odpowiedzialności na innych — to bardziej lub mniej świadomie sami odbieramy sobie spokój. Nauczmy się patrzeć z pewnej perspektywy. Nie zaśmiecajmy komuś życia swoimi lękami, nie zaśmiecajmy nimi własnego życia.

Niepewność, brak wiary w siebie nie biorą się znikąd. Często doświadczamy wewnętrznego konfliktu. Chcemy być akceptowani i zastanawiamy się: jaka mam być, żeby mnie polubili, zauważyli, zaakceptowali? Podłożem takiego konfliktu jest rozbieżność między własnymi wartościami a oczekiwaniami i przyzwoleniem otoczenia. Lęk przed brakiem akceptacji jest tak silny, że aż toksyczny. W efekcie nie możemy być sobą, ponieważ nie dajemy sobie — lub nam nie dano — szansy na to, abyśmy poznali siebie naprawdę. Zakładamy więc maski i gramy role, zamiast wyrażać siebie. Bywa, że latami udajemy kogoś, kim nie jesteśmy. Męczymy się, chodząc w źle skrojonym ubraniu. Nie wiemy, kim jesteśmy. A przy tym nie dajemy sobie możliwości na reakcje zgodne z tym, co czujemy. Przywykliśmy do życia w fałszu. Nie mówimy o tym, co w nas siedzi, co lubimy, co czujemy, co nas rani.

Nie marnujmy życiowych lekcji. Nie osądzajmy ich ani od nich nie uciekajmy. One są już za nami, są przeszłością, ale możemy wyciągnąć z nich wnioski na przyszłość. Można na wiele sposobów podchodzić do własnych doświadczeń, ale z pewnością warto uświadomić sobie korzyści z tego, co przeżyliśmy i czego się nauczyliśmy.

Pamiętaj, że zmiany nie przytrafiają się tak po prostu. Chcesz żyć, kochać, mieć marzenia i rozwijać swoje pasje? Chcesz mieć odwagę, by dokonywać kolejnych zmian? Chcesz mierzyć się z własną przeszłością, by budować przyszłość? Chcesz być dobrym człowiekiem? Chcesz być najlepszą wersją siebie? Zatem do pracy! Szukaj w sobie. Czytaj siebie jak niezwykłą, jedyną w swoim rodzaju opowieść. Ja też odnalazłam to, co zgubiłam. Możesz mieć wady, być lękliwa i czasem poirytowana, ale nie zapominaj, że Twoje życie jest największym przedsiębiorstwem świata. Tylko Ty możesz zapobiec jego fiasku. Nigdy nie przestawaj. Nigdy nie rezygnuj ze szczęścia, bo życie jest niewiarygodnym spektaklem!


KATARZYNA JĘDRYS-SIUDA

Jest psychologiem, pedagogiem, psychotraumatologiem, terapeutą TPT (Time Perspiective Therapy) Absolwentka Uniwersytetu Gdańskiego, pracownik akademicki gdańskich uczelni. Pisarka i felietonistka. Autorka blogów, opracowań naukowych oraz takich książek jak: „Osłodzić cierpkość myśli” („How to sweeten bitter thought”), „W życiu piękne są tylko chwile”, „Zapach pomarańczy. Z pamiętnika neurotyczki”, „Ogarniacz codzienności”, „Planer w rytmie slow” i wielu innych. Współautorka opracowania “Aktualne problemy pedagogiczne. Konteksty i wyzwania”. Marzy, podróżuje i pisze.

Kasię znajdziesz na stronach:

BLOG – www.pisanieprzykawie.home.blog

BLOG – www.manufakturaslowablog.wordpress.com

KSIĄŻKI – https://pisanieprzykawie.home.blog/publikacje

NARZĘDZIA ROZWOJOWE:

Dziennik Przetrwania

Planner w rytmie slow

Ogarniacz codzienności

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *